مثل ساعتی 

که از کوک جا بماند

میخ کوبم میکند،

پنجه ی آفتاب ندیده ی 

درونِ پوسیده ای که

تعادل نگاهم را 

بهم میریزد 

وقتِ هجوم...

مثل اجل می رسد و

از ازل را فسیل میکند 

لایِ رگ های دست بسته ی روح..!

سیل و سیلابی خلاصه

وصفِ حالم میشود 

وقت جنون...

که نه معلومش معلوم 

و نه مجهولش دم به تله می دهد!

شرحِ دلتنگی های 

گاه به گاهم را می گویم 

که کولاکی است برای خودش...

آنه__